zaloguj się   |    zarejestruj się   |    mapa strony   |
Strona główna Strona główna
RSS
Strona główna
Mapa strony
WIIH
    rozmiar czcionki A A A Wersja kontrastowa


Przykładowe wyroki SPSK w Warszawie

 

1. Reklamacja spodni

W marcu 2005 r. powódka - Monika S. złożyła do Stałego Polubownego Sądu Konsumenckiego w Warszawie wniosek o rozpatrzenie sporu z właścicielką Przedsiębiorstwa Handlowego ,,X". Spór dotyczył niezgodności z umową spodni zakupionych w sklepie należącym do pozwanej. Powódka wniosła o zwrot ceny zapłaconej za spodnie z tytułu odstąpienia od umowy.

W trakcie mediacji przeprowadzonej w sprawie przez Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w Warszawie, pozwana wyraziła zgodę na rozpatrzenie sporu z konsumentką przez Sąd Konsumencki w Warszawie.

Sąd Konsumencki ustalił następujący stan faktyczny. Powódka we wrześniu 2004 r. w sklepie należącym do pozwanej, zakupiła spodnie za cenę 349 zł. W związku z wystąpieniem w spodniach dziury, którą konsumentka zauważyła podczas mierzenia spodni, klientka udała się do sklepu w celu złożenia reklamacji. W reklamacji zażądała zwrotu zapłaconej ceny. Powódka nie zgodziła się na zostawienie spodni w sklepie. Klientka sklepu zleciła wydanie opinii odnośnie charakteru wad występujących w spodniach rzeczoznawcy wpisanego na listę rzeczoznawców prowadzoną przez Wojewódzkiego Inspektora IH w Warszawie. Rzeczoznawca w opinii z października 2004r. stwierdziła, że w spodniach na stronie wewnętrznej nogawki występuje dziura o wymiarach 0,7 na 0,7 cm, nie podając co było przyczyną jej powstania.

Na rozprawie, która odbyła się w kwietniu 2005 r. pełnomocnik pozwanej zabrał spodnie i zobowiązał się przedstawić propozycje zakończenia sporu. Następnie skierował do powódki pismo, w którym zaproponował dokonanie wymiany spodni na nową parę. Konsumentka nie wyraziła zgody na wymianę spodni i podtrzymała swoje żądanie zwrotu ceny. Na rozprawie przeprowadzonej w czerwcu 2005r. pełnomocnik pozwanej podtrzymał stanowisko odnośnie wymiany spodni, na co nie zgodziła się powódka.

Zdaniem Sądu Konsumenckiego powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 141, poz. 1176, ze zm.) - dalej ustawa, sprzedawca odpowiada wobec kupującego, jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową.

Odpowiedzialność sprzedawcy za niezgodność towaru z umową ma charakter absolutny (nie zależy od winy) i opiera się na zasadzie ryzyka. Do powstania tej odpowiedzialności wystarczy ujawnienie niezgodności towaru z umową. Przy czym istnieje domniemanie, trwające sześć miesięcy od dnia wydania towaru, że niezgodność towaru z umową istniała w momencie jego wydania.

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy, jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący, w pierwszej kolejności, może żądać doprowadzenia go do stanu zgodności z umową poprzez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy, chyba że naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. Przy ocenie nadmierności kosztów uwzględnia się wartość towaru zgodnego z umową, rodzaj i stopień stwierdzonej niezgodności, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie naraziłby kupującego inny niż żądany przez niego sposób zaspokojenia.

Dopiero, jeżeli konsument nie może żądać skutecznej naprawy lub wymiany towaru (bo jest to niemożliwe lub wymaga nadmiernych kosztów) może przejść do drugiej sekwencji uprawnień i odstąpić od umowy albo domagać się stosownego obniżenia ceny za towar. Powyższe uprawnienia (żądanie obniżenia ceny lub odstąpienie od umowy) przysługują kupującemu także w przypadku przedłużającego się czasu naprawy lub wymiany (uwzględnia się wtedy rodzaj towaru i cel jego nabycia) oraz gdy naprawa lub wymiana narażałaby konsumenta na znaczne niedogodności. Uprawnienie do obniżenia ceny nie przysługuje, gdy niezgodność towaru z umową nie jest istotna (art. 8 ust. 4 ustawy).

Zdaniem Sądu Konsumenckiego powódka, mimo, że spodnie są niezgodne z umową - co potwierdził pełnomocnik powódki proponując wymianę spodni na nową parę w ramach rozpatrzenia reklamacji, nie może żądać od sprzedawcy zwrotu zapłaconej za spodnie ceny z tytułu odstąpienia od umowy. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. konsumentce przysługuje najpierw uprawnienie do przywrócenia towaru do stanu zgodności z umową poprzez zgłoszenie roszczenia o naprawę towaru lub jego wymianę. Nabywca towaru niezgodnego z umową, zgodnie z artykułem 8 ust. 4 ustawy, może zmodyfikować treść umowy zawartej ze sprzedawcą i zgłosić roszczenie o odpowiednie obniżenie ceny albo własnym oświadczeniem woli spowodować upadek kontraktu z mocą wsteczną, dopiero w przypadku, gdy naprawa lub wymiana towaru jest niemożliwa lub wymaga nadmiernych kosztów, sprzedawca nie zdoła naprawić lub wymienić towaru w odpowiednim czasie albo naprawa lub wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności. Według Sądu Konsumenckiego konsumentka nie przedstawiła dowodów na to, że zaistniały przesłanki uzasadniające uprawnienie do odstąpienia od umowy sprzedaży.

Celem regulacji zawartych w ustawie, której postanowienia wdrażają do naszego prawodawstwa dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów i związanych z tym gwarancji (Dz. Urz. WE Nr 171/12 z dnia 7 lipca 1999 r.), jest w pierwszej kolejności dbałość o utrzymanie umowy sprzedaży w mocy poprzez możliwość zgłoszenia przez kupującego żądania doprowadzenia towaru do stanu zgodności z umową przez nieodpłatną naprawę lub wymianę na nowy. Dopiero, gdy doprowadzenie do stanu zgodności towaru z umową nie zasługuje na ochronę ustawa dopuszcza, po spełnieniu określonych przesłanek, prawo do rozwiązania umowy przez konsumenta albo uprawnienie do stosownego obniżenia ceny.

W rozpatrywanej sprawie zależy zwrócić uwagę na fakt, że powódka składając w dniu 18 kwietnia 2005r. reklamację, odmówiła zostawienia towaru u sprzedawcy, co uniemożliwiło mu ustosunkowanie się do reklamacji powódki. Konsumentka dopiero 20 kwietnia 2005r. przedstawiła spodnie do dyspozycji sprzedawcy.

Prawidłowe złożenie reklamacji przez powódkę powinno polegać na zawiadomieniu sprzedawcy o niezgodności towaru z umową, zgłoszeniu swojego żądania wynikającego z przepisów ustawy z 27 lipca 2002r. oraz przekazaniu sprzedawcy przedmiotu reklamacji w celu podjęcia decyzji o uznaniu bądź nie reklamacji po np.: dokonaniu oględzin towaru przez rzeczoznawcę. Odmowa wydania sprzedawcy reklamowanego towaru przez kupującego powoduje, że nie biegnie 14-dniowy termin na ustosunkowanie się handlowca do żądań kupującego.

Obowiązujące do czasu wejścia w życie ustawy tj. do 1 stycznia 2003 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2002 r. w prawie szczegółowych warunków zawierania i wykonywania umów sprzedaży pomiędzy przedsiębiorcami a konsumentami (Dz. U. z 2002 r. Nr 96, poz. 851) w §18 ust. 1 stanowiło, że konsument nie ma obowiązku dostarczenia reklamowanego towaru o wadze powyżej 10kg, o dużych rozmiarach, urządzeń oraz innych towarów wbudowanych lub zainstalowanych na stałe. Z tego wynika, że w innych przypadkach do obowiązku konsumenta należało dostarczenie towaru do sklepu. Jednocześnie na mocy §19 ww. aktu, jeżeli strony umowy sprzedaży nie postanowiły inaczej czas niezbędny do prawidłowego załatwienia reklamacji nie mógł przekroczyć 14 dni kalendarzowych od dnia dostarczenia towaru lub od dnia dokonania oględzin.

 

2. Buty niezgodne z umową

W październiku 2004 r. powódka złożyła do Stałego Polubownego Sądu Konsumenckiego w Warszawie wniosek o rozpatrzenie przez Sąd Konsumencki sporu ze sprzedawcą. Spór dotyczył niezgodności z umową butów zakupionych. Konsumentka żądała zwrotu ceny zapłaconej za obuwie.

Pozwany wyraził zgodę na rozpatrzenie sprawy przez Sąd Konsumencki oraz podpisał zapis na Sąd Polubowny. Jednocześnie wyraził zgodę na rozpatrzenie sprawy prze Sąd Konsumencki bez jego udziału.

Sąd Konsumencki ustalił następujący stan faktyczny. W października 2003 r. powódka u pozwanego zakupiła obuwie typu kozaki za cenę 175 zł.

W marcu 2004 r. złożyła reklamację z powodu pojawienia się pęcherzyków powietrza na cholewce obuwia. Reklamacja nie została uznana. Jako przyczynę odrzucenia reklamacji działający na zlecenie sprzedawcy rzeczoznawca podał fakt, że występujące na powierzchni obuwia miejscowe spuchnięcia - odparzenia powłoki licowej, wynikają ze złej konserwacji obuwia - suszenia butów w pobliżu urządzeń grzewczych. Na rozprawie przeprowadzonej w grudniu 2004r. Sąd Konsumencki dokonał oględzin przedmiotu sporu i stwierdził, że w obydwu półparach obuwia od strony wewnętrznej na cholewkach występują pęcherzyki powietrza, co powoduje odstawanie lica skóry, wpływa na estetykę obuwia i jego walory użytkowe. W obuwiu występuje tzw. ,,osiadanie pięt". Obuwie nosi ślady naprawy - okleina obcasa została wzmocniona gwoździkami. Członek składu orzekającego Sądu Konsumenckiego, mistrz szewstwa, stwierdził, że pęcherzyki powietrza i odwarstwienie skóry powstało wskutek użycia nieodpowiedniej jakości materiału w procesie produkcji obuwia. Zdaniem arbitra powyższa usterka nie mogła być spowodowana suszeniem obuwia w pobliżu urządzeń grzewczych, jak napisał rzeczoznawca powołany przez sprzedawcę. Ujawniona wada obuwia ma charakter nieusuwalny.

Zdaniem Sądu Konsumenckiego powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 141, poz. 1176, ze zm.) sprzedawca odpowiada wobec kupującego, jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową. Ustawa wprowadza domniemania zgodności towaru konsumpcyjnego z umową. Zgodnie z domniemaniem towar konsumpcyjny jest zgodny z umową, jeżeli m. in. nadaje się do celu, do jakiego tego rodzaju towar jest zwykle używany, oraz gdy jego właściwości odpowiadają właściwościom cechującym towar tego rodzaju - ust. 3 art. 4 ustawy z 27 lipca 2002 r.

Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie rzeczoznawcy, że podana w zgłoszeniu reklamacyjnym niezgodność zakupionych butów z umową (pęcherzyki powietrza na cholewkach) wynikła wskutek suszenia obuwia w pobliżu urządzeń grzewczych. Jak ustalił Sąd ww. niezgodność wynika z zastosowania w procesie produkcji obuwia materiałów nieodpowiedniej jakości.

Na mocy art. 8 ustawy ust. 4, jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może żądać doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy, chyba że naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. Jednocześnie jeżeli kupujący, z przyczyn określonych wyżej, nie może żądać naprawy ani wymiany albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności, ma on prawo domagać się stosownego obniżenia ceny albo odstąpić od umowy. Kupujący nie może odstąpić od umowy, gdy niezgodność towaru jest nieistotna.

Mając powyższe na względzie oraz fakt, że pozwany, mimo wystąpienia niezgodności towaru z umową, nie uczynił zadość zgłoszonemu w dokumencie reklamacyjnym przez powódkę żądaniu naprawy towaru w odpowiednim terminie, zdaniem Sądu Konsumenckiego, powódka, na podstawie art. 8 ust. 4 ustawy, mogła odstąpić od umowy.

Niezgodność w obuwiu ma charakter istotny, gdyż buty nie nadają się do użytkowania zgodnego z przeznaczeniem. Złożenie oświadczenia o odstąpieniu od umowy, które jest uprawnieniem prawo kształtującym, powoduje skutek ex tunc, tj. umowę poczytuje się za niezawartą z mocą wsteczną. W przypadku odstąpienia od umowy powódka powinna zwrócić zakupiony u sprzedawcy towar (buty), a pozwany, jako sprzedawca, jest zobowiązany do zwrotu konsumentce ceny towaru (170 zł).

 

3. Brak odpowiedzialności spółki za kradzież

Powód złożył do Stałego Polubownego Sądu Konsumenckiego w Warszawie wniosek o rozpatrzenie przez sporu ze wspólnikami sp. jawnej. Spór dotyczył odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną przez powoda w związku z nienależytym wykonaniem zobowiązania wynikającego z umowy zawartej ze spółką. Przedmiotem umowy było wykonanie i montaż stolarki PCV. Powód wniósł o zasądzenie od spółki na jego rzecz kwoty 3.634 zł z tytułu szkody majątkowej poniesionej w wyniku kradzieży z włamaniem polegającej na wywarzeniu drzwi balkonowych zamontowanych przez spółkę.

W odpowiedzi na wniosek wspólnik spółki wniósł o oddalenie powództwa, gdyż stolarka została wykonana i zamontowana zgodnie z zamówieniem akceptowanym i podpisanym przez powoda.

Sąd Konsumencki ustalił następujący stan faktyczny. W października 1997 r. między powodem a pozwaną spółką została zawarta umowa, której przedmiotem było wykonanie i montaż stolarki PCV, według parametrów określonych w ofercie spółki i zamówieniu. Wykonanie zamówienia odbyło się po wizycie pracownika spółki w mieszkaniu powoda i dokonaniu stosownych pomiarów oraz sporządzeniu oferty wykonania  i montażu stolarki. Cena zapłacona za wykonanie i montaż stolarki wynosiła 10.024,87 zł. W marcu 2004 r. w domu powoda dokonano kradzieży z włamaniem. W wyniku kradzieży powodowi skradziono aparat fotograficzny, zegarek złoty, paralizator, klasery z monetami oraz monety pojedyncze o łącznej wartości 6960 zł. Z powodu niewykrycia sprawców przestępstwa Policja umorzyła postępowanie w sprawie. W związku z ww. zdarzeniem powód od firmy ubezpieczeniowej uzyskał odszkodowanie w wysokości 3.325,80 zł. Odszkodowanie nie obejmowało wartości naukowej, kolekcjonerskiej oraz amatorskiej skradzionych przedmiotów. Powód zażądał od spółki odszkodowania w wysokości 3.634 zł, która stanowiła różnicę między wartością poniesionej w związku z włamaniem szkody, a wysokością odszkodowania uzyskanego od ubezpieczyciela. Według argumentacji powoda, zawartej w pismach kierowanych do pozwanych, firma odpowiada za szkodę, gdyż, zgodnie z dołączonymi do stolarki warunkami sprzedaży oraz instrukcją użytkowania, gwarantowała wysoką jakość wyrobu, a zastosowane w oknach, zgodnie z instrukcją, powinny zapewnić wysokie bezpieczeństwo. Powyższy podniósł, że firma odpowiada, gdyż do okien antywłamaniowych zastosowano okucia standardowe. W korespondencji z czerwca 2004 r., będącej odpowiedzią na roszczenia powoda, spółka odmówiła wypłaty odszkodowania tłumacząc się wykonaniem i zamontowaniem okien zgodnie z zamówieniem podpisanym przez powoda, w którym nie uwzględniono okuć o podwyższonej klasie odporności na włamanie.

Zdaniem Sądu Konsumenckiego żądanie powoda nie jest zasadne. Odpowiedzialność strony pozwanej Sąd oceniał na podstawie odpowiedzialności dłużnika za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania (odpowiedzialność ex contractu) - art. 471 i nast. Kodeksu cywilnego. Zgodnie treścią art. 471 Kodeksu cywilnego, określającego granice kontraktowej odpowiedzialności za niewykonanie bądź nienależyte wykonanie zobowiązania, dłużnik odpowiada za wyrządzenie szkody poprzez niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odpowiedzialność kontraktowa dłużnika z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania może mieć miejsce tylko w przypadku zaistnienia tzw. nieruchomych przesłanych odpowiedzialności tj. wierzyciel musi ponieść szkodę rozumianą, jako uszczerbek o charakterze majątkowym w jego dobrach, szkoda musi wyniknąć z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez dłużnika oraz musi zaistnieć związek przyczynowy między niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązaniem a szkodą (zob.: W. Czachurski, Zobowiązania, str. 290, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999r. oraz Komentarz do Kodeksu cywilnego pod red. K. Pietrzykowskiego, t. I, s. 957, C.H. BECK 1997 r.). Po myśli art. 361 §1 Kc zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Zawarte w ww. przepisie unormowanie opiera się na założeniach tzw. adekwatnej teorii przyczynowości. Oznacza to, że związek przyczynowy pomiędzy szkodą a zdarzeniem ją powodującym zachodzi tylko wtedy, gdy odpowiada on normalnym następstwom. Chodzi tutaj o normalne, typowe, oczekiwane w zwykłym stanie rzeczy następstwo nie będące rezultatem wyjątkowego zbiegu okoliczności - zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1998 r., I CKU 111/97. Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 6 Kc, ciężar udowodnienia istnienia powyższych trzech przesłanek spoczywał na stronie powodowej jako osobie wywodzącej z tego skutki prawne. Jednocześnie na podstawie art. 232 Kodeksu postępowania cywilnego to strony postępowania sądowego są obowiązane wskazywać dowody dla potwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Z powyższego wynika, że powód powinien udowodnić istnienie i rozmiar szkody, fakt że szkoda powstała w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez spółkę oraz zaistnienie adekwatnego związku przyczynowego między nienależytym wykonaniem zobowiązania a szkodą.

W rozpatrywanej sprawie powód nie udowodnił faktu nienależytego wykonania zobowiązania przez spółkę oraz że poniesiona wskutek kradzieży przez niego szkoda majątkowa ma związek z nienależytym wykonaniem zobowiązania przez pozwaną. Zdaniem Sądu nie znajdują racjonalnego uzasadnienia przedstawione na rozprawie, która odbyła się w styczniu 2005 r. wyjaśnienia powoda, że zawarta w instrukcji użytkowania i obsługi okien ogólna informacja, że zastosowane w oknach okucia zapewniają wysokie bezpieczeństwo, oznacza automatycznie zabezpieczenia przed włamaniem. Nie powoduje odpowiedzialności wspólników spółki fakt, że nie zaoferowano powodowi okuć o podwyższonej odporności na włamanie. Podstawą wykonania i zamontowania stolarki było podpisane przez powoda zamówienie określające parametry techniczne okien i drzwi, w którym nie ma wzmianki o szczególnych wymaganiach okuć.